همزمان با اظهار رضایت مقامات آمریکایی از مذاکرات کشورهای 5 +1 با ایران در خصوص فعالیتهای هسته ای ایران، خبر قطع کمک مالی دولت آمریکا به " مرکز اسناد حقوق بشر ایران " نیز اعلام شد.   مرکز اسناد حقوق بشر ایران، در اواخر سال 2004 میلادی با کمک یک میلیون دلاری وزارت امور خارجه آمریکا در نیوهیون ایالت کاناتیکات تاسیس شده است. یکی از اهداف این مرکز، بررسی و مستندسازی موارد تخلف حقوق بشر در ایران اعلام شده است.   رنه ردمان، مدیر این مرکز، اعلام کرده است که وزارت امور خارجه آمریکا از سال 2004 میلادی حدود سه میلیون دلار در اختیار مرکز او قرار داده و در عمل 90 درصد بودجه آن را تامین می کرده است.
از دیرباز بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی بر این نکته تاکید داشته اند که در مسیر مخالفت با حکومت ایران، نباید بر روی حمایت جهان غرب، حساب چندانی باز کرد. هر چند که عموم این افراد متعلق به جریانهای سیاسی چپگرا هستند اما برخی از لیبرالهای ایرانی نیز معتقدند اتکا به حمایت دولتهای غربی در مسیر مبارزه با جمهوری اسلامی، مصداقی از " اشتباه محاسباتی " است.    برخی تحلیلگران سیاسی و فعالان حقوق بشر ، بلافاصله پس از اعلام این خبر، این نکته را یادآور شدند که نگاه دولت بوش به مساله حقوق بشر در ایران، نگاهی کاملاً ابزارانگارانه بود و بسیار محتمل است که دولت اوباما نیز مطالبات حقوق بشری خود را در ازای تامین مطالبات هسته ای اش در مذاکرات با ایران، کنار بگذارد.   هر چند که ایان کلی، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، پس از آگاهی از خبر قطع کمک مالی دولت امریکا به مرکز اسناد حقوق بشر ایران، اعلام کرد که اولویت های وزارت امور خارجه آمریکا برای ترویج حقوق بشر و حمایت از جامعه مدنی در رابطه با کشورهای منطقه خاور نزدیک تغییری نکرده است، ولی انتشار خبر مذکور درست پس از اعلام رضایت وزیر امور خارجه و وزیر دفاع آمریکا از مواضع ایران در مذاکرات ژنو، بسيار معنادار مي نمايد.   اما آیا به راستی توافق احتمالی ایران و آمریکا در خصوص پرونده هسته ای ایران، می تواند زمینه ساز منتفی شدن فشار دولتهای غربی و بویژه امریکا بر دولت جمهوری اسلامی در خصوص مساله حقوق بشر در ایران باشد؟ مخالفان غرب ستیز نظام جمهوری اسلامی، قطعاً به این سئوال پاسخ مثبت می دهند و در تایید پاسخ خود، احتمالاً مسامحه آمریکا و سایر کشورهای جهان غرب با کشورهای عربی منطق خاورمیانه را مثال می زنند. بدین معنا که آنها نادیده گرفته شدن نقض حقوق بشر در کشورهای عربی خاورمیانه را از سوی آمریکا، دلیلی آشکار در تایید مدعای خود می دانند.   اما در باب تداوم یا عدم تداوم فشارهای حقوق بشری جهان غرب بر دولت ایران و مقایسه میزان این فشار با فشار وارد شده بر دولتهای عربی خاورمیانه، این نکته اساسی را نباید فراموش کرد که اساساً‌مردم ايران با مردمان كشورهاي عربي بسيار متفاوت اند و دموكراسي خواهي موجود در ايران در هیچ از کشورهای عربی منطقه خاورمیانه وجود ندارد.
همچنین نباید فراموش کرد که جنبش های سیاسی بالقوه در کشورهای عربی خاورمیانه، جنبش هایی اسلامگرا و مستعد براندازی رژیمهای سنتی غربگرای حاکم در این کشورها هستند و به همین دلیل آمریکا و متحدان اروپایی اش نمی خواهند با اعمال فشار بر دولتهای عربی، زمینه فروپاشی آنها و برپایی حکومت اسلامی در کشورهای مذکور را فراهم سازند.   اما جنبش سیاسی موجود در ایران، چنانکه گفته شد، معطوف به دموكراسي خواهي است که بخش مهمي از نيروهاي آن را از جهات عدیده ای مانند باورهای سیاسی و نیز نیروهای پایه خویش (طبقه متوسط جدید در ایران) می توان متأثر از غرب محسوب کرد. سبک زندگی بسیاری از افراد تشکیل دهنده اين جريان، به مراتب غربگرایانه تر از سبک زندگی مخالفان این جنبش در ایران و یا شهروندان هوادار برپایی حکومت اسلامی در کشورهای عربی خاورمیانه است.   مجموع دلایل فوق مانع از آن می شوند که بتوان رفتار سیاسی جهان غرب با کشورهای عربی خاورمیانه را الگوی رفتار غرب با ایران در صورت حل و فصل پرونده هسته ای ایران قلمداد کنیم.   توافق احتمالی ایران و امریکا در مذاکرات هسته ای پیش رو، حتی اگر به سایر حوزه های مورد اختلاف دو کشور نیز تسری یابد، نمی تواند فشار جهان غرب بر دولت ایران را در دراز مدت منتفی سازد زیرا حکومت ایران، رژیم مطلوب جهان غرب نیست. لاری دیاموند، نظریه پرداز معروف گذار به دموکراسی، در مقاله " آیا همه دنیا می تواند دموکراتیک شود؟ "، پس از ارائه پاسخ مثبت به سئوال فوق، در بررسی بدیل های دموکراسی در جهان، به این نکته اشاره می کند که با فروپاشی رژیمهای توتالیتر بلوک شرق و بی اهمیت شدن رژیمهای نظامی رو به اضمحلال در افریقا و امریکای لاتین، تنها بدیل دموکراسی در جهان، حکومت اسلامی در ایران است.   بدیهی است که سیاستمداران آمریکایی و اروپایی نیز به این دقیقه التفات دارند و ترجیح می دهند که این تنها بدیل دموکراسی در جهان را نیز از میدان رقابت با نظام سیاسی مطلوب شان خارج سازند. بنابریان رقابت " حکومت اسلامی " با " دموکراسی غربي" را باید به دلایل فوق در خصوص عدم حصول توافق و همزیستی پایدار میان دول غربی و دولت ایران ولو در شرایط حل و فصل مساله فعالیتهای هسته ای ایران، اضافه کرد.   از مجموع دلایل فوق می توان به این نتیجه رسید که قطع کمک مالی دولت آمریکا به مرکز اسناد حقوق بشر ایران، هیچ تاثیر پایداری در بهبود اساسی روابط آمریکا و اتحادیه اروپا با جمهوری اسلامی ایران نخواهد داشت.

تاريخ : | | نویسنده : learncom1 |
رپورتاژ
دوربین مداربسته
چاپ کتاب در یک ماه با هزینه زیر یک میلیون تومان
پاسخ به 7 سوال رایج در مورد عصب کشی دندان
پذیرش مقاله در مجلات معتبر ISI و اسکوپوس
طرز تهیه روغن خراطین
معرفی دینگ و ذکر تفاوت‌ها
تاریخچه تغییر سرمربی در تیم استقلال تهران
تحلیل آماری
زمان دقیق شرف الشمس در سال ۹۷ چه زمانی است؟
نمایندگی برندها در ایران
روش انتخاب اسباب بازی مناسب کودکان
سامانه جامع مشاغل شهرری
فال حافظ
معرفی شرکت اریا منتخب پارسیان
سرویس VOIP
اریا منتخب پارسیان عرضه جوجه شترمرغ بوقلمون
تورهای لحظه آخری ارزان کیش دبی مالزی و تایلند
مبل تالار یا صندلی مبل تالار پذیرایی
قیمت عمل بینی
بلیط های چارتری ارزان قیمت

لینک های مفید
آموزش مجازی | بیوگرافی ۹۸ | تجهیزات تالار | کاغذ دیواری | کاغذ دیواری |

قدرت گرفته از : پانا بلاگ


.: :.